ما در میانه جهانی ایستاده‌ایم که نشانه‌های شر در آن کم نیست؛ جنگ، ظلم، استبداد و استعمار. 

موقعیت‌هایی که در آن‌ها اراده‌ای انسانی به‌راحتی می‌تواند دیگری را حذف کند، صدایش را نشنود و رنجش را نبیند. گویی نیرویی در جهان هست که مدام ما را به سمت قهر، یک‌سویگی و بی‌اعتنایی نسبت به دیگری می‌کشاند.

اما سازوکار شر چگونه عمل می‌کند؟

عین‌القضات همدانی قرن‌ها پیش پروژه‌ای جسورانه را آغاز کرد؛ او سراغ ابلیس رفت تا از خلال داستان او، شر را بشناسد.

در سنت فکری عین‌القضات، ابلیس را می‌توان نمادی از تجلی اسماء جلالی دانست؛ وجهی از هستی که با قهر و یک‌سویگی ظهور می‌کند. در مقابل، اسماء جمالی وجه دیگری از جهان را نمایندگی می‌کند؛ جایی که گشودگی و امکان دیدن دیگری پدیدار می‌شود.

از دل این تمایز، پرسشی برای زمانه خودمان آشکار می‌شود: اگر جهان صحنه حضور نیروهای جلالی است، انسان چگونه می‌تواند حامل صفات جمالی بماند؟ و چگونه می‌توان در برابر میل به قهر و حذف در دنیایی که در آن غلبه حرف اول را می‌زند، همچنان امکان فهم دیگری را زنده نگه داشت و جامعه‌سازی کرد؟

در گعده پیش‌ رو که همزمان با دومین شب قدر برگزار می‌شود، تلاش می‌کنیم از خلال اندیشه عین‌القضات، به این پرسش نزدیک شویم و درباره نسبت «همدلی» با انسان، ابلیس و جهان پرتنش امروزمان گفتگو کنیم.

سه‌شنبه ۱۹ اسفند (شب ۲۱ رمضان)

ساعت ۲۳

با تسهیل‌گری: دکتر میلاد دخانچی

پی‌نوشت: شرکت در این گعده رایگان اما نیازمند ثبت‌نام است.