ما گمان می‌کنیم در فضا زندگی می‌کنیم،

اما شاید این فضاست که در عمیق‌ترین لایه‌های وجود ما سکونت دارد.

خانه، نزدیک‌ترین و ملموس‌ترین فضای زیست ما، به شیوه‌های گوناگون ما را در بر می گیرد.

می‌تواند گرم و صمیمی باشد یا سرد و طردکننده؛ می‌تواند ما را به گفت‌وگو بخواند یا به سکوت و انزوا فروبرد.

پیش از هر کلام و حرکتی، فضا با نظمی پنهان نقشه‌ای برای بودنمان ترسیم می‌کند:

مسیر نگاه، کیفیت رابطه، و حتی حس امنیت یا بی‌پناهی ما.

فضا (از خانه تا شهر) تنها صحنهٔ زندگی نیست؛ بازیگری است زنده که معنا، رفتار و رابطه را در ما می‌سازد یا خاموش می‌کند.

در هر فضا، بخشی از وجودمان بیدار می‌شود و بخشی دیگر در سایه می‌ماند.

در این گفت‌وگو، درنگی خواهیم داشت بر دو پرسش:

· فضا چگونه ما را در جهان تعریف می‌کند؟

· و چگونه نظم فضایی، تجربه‌های روزمره و معنای زندگی ما را شکل می‌دهد؟

 گفت‌وگویی سه‌گانه میان روان، جامعه و فضا. برای دیدنِ دوبارهٔ خانه، خیابان و شهر؛ این‌بار با چشمانی تازه.

 با: حسنا اسماعیل بیگی (معمار و جامعه شناس)

 شنبه ۱۷ آبان | ساعت ۱۸ تا ۲۰

 حضوری در دفتر مدرسه [جیوگی] (حوالی مترو شادمان) و مجازی