چرا «روایت» تنها دارایی ماست؟

ما در سیلاب حوادث محاصره شده‌ایم و تنها زمانی می‌توانیم از هجوم آنها جان سالم به در ببریم که بتوانیم برای این سوال جوابی پیدا کنیم که «من در میانه این قصه پر از آشوب کجا هستم و چه نقشی دارم؟» و بتوانیم آن را «روایت» کنیم. 

انسان بدون روایت گم می‌شود چون روایت نه فقط شکل فکر کردن ماست، بلکه همان ابزاری است که با آن زمان را رام می‌کنیم، به تجربه‌هایمان معنا می‌دهیم و هویت‌مان را می‌سازیم.

اما روایت دقیقا چیست؟ چرا تجربه‌های خام تا زمانی که روایت نشوند، به کارمان نمی‌آیند؟ و تفاوت «روایت» با «داستان» یا «قصه» چیست؟

در کارگاه دو‌ساعته روایت‌نویسی تجربی «نوشتن برای زنده ماندن» تلاش می‌کنیم همین پرسش‌ها را شفاف کنیم؛ اینکه چگونه می‌توان از خاطره، مشاهده، اندیشه، ادبیات، فیلم و هنر برای ساختن یک روایت اثرگذار کمک گرفت و چگونه نوشتن از تجربیات‌مان، نه یک تمرین ادبی، بلکه یک عمل آگاهی‌بخش و هویت‌ساز است.

در این کارگاه، با هم تجربه می‌کنیم که چطور می‌توان شجاعت ساختن روایت شخصی را به دست آورد و چرا امروز، به انسان روایت‌مند بیشتر از همیشه نیاز داریم.

کارگاه روایت‌نویسی تجربی «نوشتن برای زنده ماندن»

با ساناز کریمی

سه‌شنبه ۱۱ فروردین 

ساعت ۲۰ تا ۲۲

مجازی و در بستر اسکای‌روم 

در این تجربه با ما همراه شوید، که ما یا روایت‌‌ خودمان را می‌سازیم و یا در روایت دیگران گم می‌شویم.