جهان امروز دیگر فقط میدان رویارویی سلاح‌ها نیست؛ میدان تفسیرها و روایت‌هاست؛ و جنگ، حتی پس از آنکه روی زمین تمام شود، در حافظه جمعی، افکار عمومی و صورت‌بندی آینده ملت‌ها ادامه پیدا می‌کند؛ نبردی خاموش بر سر این پرسش که «چه کسی پیروز است؟» 

پرسش از «پیروزی» هم فقط یک پاسخ ساده نظامی ندارد و از تعریف کلاسیک تصرف خاک یا نابودی مواضع سخت‌افزاری دشمن فراتر رفته و وجوه سیاسی و فرهنگی متنوعی دارد. پیروزی در جهان معاصر، فقط به معنای غلبه بر دشمن نیست؛ گاه به معنای حفظ سوژگی، نگه‌داشتن انسجام اجتماعی و عبور از آزمونی است که می‌تواند یک جامعه را از درون فرسوده و یا دوباره آن را بازآفرینی کند. از همین‌جاست که پرسش «آیا ایران پیروز جنگ بوده است؟» به مسئله‌ای برای تأمل انتقادی درباره دولت، جامعه، فرهنگ و آینده تبدیل می‌شود.

آیا ایران در این جنگ پیروز بوده است؟ اگر پاسخ آری است، این پیروزی را باید در کدام ساحت فهم کرد: در میدان نبرد، در معادلات بازدارندگی، در انسجام ملی، یا در توان ساختن روایتی که بتواند بحران‌ها را به امکان تبدیل کند؟ آیا ما با یک پیروزی «پارادوکسیکال» مواجهیم؟

در گعده‌ «چه باید کرد؟ (۵)» و در ادامه سلسله نشست‌های چه باید کرد که در آنها از آغاز این جنگ با شما به گفتگو پرداخته‌ایم، تلاش می‌کنیم این پرسش را با نگاهی جامعه‌شناختی، فرهنگی و تحلیلی واکاوی کنیم؛ در این گعده، به سراغ مفهوم پیروزی در ایران پساجنگ می‌رویم و به این پرسش می‌پردازیم که آیا آنچه رخ داده «پیروزی» است یا آغاز مرحله‌ای تازه از آزمون‌های تاریخی؟ آیا پیروزی نظامی بدون «اقناع اجتماعی» پایدار می‌ماند؟ و در نهایت چگونه «ایران» می‌تواند در میانه این بحران‌ها، سوژگی تاریخی خود را نه فقط در میدان جنگ، که در ذهن و زیست مردمانش بازتعریف کند؟

[گعده] «چه باید کرد؟ (۵)»

شنبه ۲۲ فروردین

ساعت ۲۲

مجازی و در بستر اسکای‌روم

با تسهیل‌گری دکتر میلاد دخانچی 

 شرکت در این [گعده]، از حیث ارائه محتوا رایگان است و تنها شامل هزینه خدمات می‌باشد.