در وضعیتی که هجومِ تروما و فشارهای روانی، گاهی توانِ تکلم را از ما می‌گیرد، گفتگو ضرورتی است برای بقا و بازیابیِ معنا در میانه گسست‌های بدن، سیاست و اخلاق. 

«تجربه گفتگو و نوشتن درباره جنگ»، دعوتی است به یک هم‌نشینی عمیق؛ تلاشی برای کشف این حقیقت که انسان چگونه در طول تاریخ، رنج جنگ و انقلاب را بر بوم نقاشی آورده و آن را به یک «تجربه‌ اجتماعی زیسته» بدل کرده است.

در این تجربه چه می‌گذرد؟

مسیر ما از «خودمان» آغاز می‌شود؛ از بازگو کردن حس‌وحال و نگاهی که این روزها با خود حمل می‌کنیم. پس از آن، به تماشای نقاشی‌ها می‌نشینیم. اما این یک تماشای معمولی نیست؛ نقاشی در اینجا نه یک سند تاریخی، بلکه شیوه‌ای از ظهور رنج و ایستادگی است.

در خلال خیره شدن به آثار و نوشتن درباره آن‌ها، مفاهیم پدیدارشناسی به‌صورت زنده و در دل خوانش متن‌ها متولد می‌شوند. در این تجربه درک می‌کنیم که وقتی ساختارهای عادی زندگی فرو می‌ریزند، هنر چگونه می‌تواند افق فهم ما را از زیستن در وضعیت‌های معلق و دشوار گسترش دهد.

در طی این تجربه، هر کدام از ما از زاویه دید خود به یک اثر خیره می‌شویم و متنی می‌نویسیم. این متن، پیوند میان آن تصویر و تجربه‌ امروز ماست؛ جملاتی برای بیان ترس‌ها، بی‌حسی‌ها و نسبت ما با واقعیت عریان این روزها. در این گدار می‌خواهیم یاد بگیریم که چگونه دوباره و بدون لکنت، از خویشتن در میانه تاریخ بنویسیم.

تجربه‌ران: عرفان گرگین

چهارشنبه ۱۵ آبان

ساعت ۱۶ الی ۱۹

خانه [جیوگی]؛ حوالی مترو شادمان