زیست دینی ایرانیان چگونه است؟

آیا می‌توان دین را از جامعه ایرانی جدا کرد؟

در طول تاریخ پر فراز و نشیب سرزمینمان، اتفاقات زیادی موجب تغییر و تحول در برخی ساختارهای بنیادین شده و دگرگونی‌های اساسی و تعیین‌کننده‌ای را رقم زده‌اند. گاه در فراز و فرود رویدادها، عناصری از بین رفته و یا دچار استحاله شده و به شکل و شیوه جدیدی به عرصه جامعه بازگشته‌اند. با این حال عناصری نیز در زیست مردم ایران، حضور پررنگ و همیشگی داشته، به طوری که سرچشمه بسیاری از کنش‌های اجتماعی و سیاسی مردم واقع شده‌اند.

یکی از مهم‌ترین این عناصر که دغدغه ضروری انبوهی از مردم ایران را، فارغ از زمانه و دوره تاریخی شان شکل می دهد، «دین» است. به نظر می‌رسد یکی از نیازهای عمیق اقشار مختلف، در هر شرایط و موقعیتی، امور مذهبی و اعتقاد به نوعی قدرت ماورایی است. مجموعه‌ای از باید و نبایدها که رعایتشان سبب ایجاد آرامش خاطر از زندگی دنیوی و اخروی شده و ما را از انواع خطرها و نیروهای اهریمنی مصون نگه می‌دارد.

اکنون اما عده‌ای این نوع دینداری و افراط در به کار بستن آن در همه عرصه‌ها را منشأ شرایط کنونی کشور دانسته و معتقد به ایجاد حکومتی برپایه اصول سکولاریسم هستند. هرچند پرسش این است که آیا جامعه ایرانی اساسا می‌تواند سکولار باشد؟ آیا این امکان وجود دارد که دین را از لایه‌های مختلف زندگی مردم تفکیک کرده و نظامی غیردینی برای کشور در نظر گرفت؟

در ادامه [گعده‌]های «فلسفه سیاسی ایران»، به نهمین نشست رسیده‌‌ایم و شنبه پیش رو، در یک گفتگوی صمیمی، همراه با فرشاد عادل، پژوهشگر فلسفه سیاسی، درباره نسبت دین و جامعه در کشور، چگونگی زیست دینی مردم ایران و امکان‌پذیری تفکیک دین از سیاست به گپ‌وگفت خواهیم پرداخت.

شنبه ۶ تیر

ساعت ۱۸ تا ۲۰

حضوری در خانه [جیوگی]