چگونه می‌توان به سیاست مبتنی بر همزیستی رسید؟

چیست آن پاسخی که همچون قایق نجات، ما را از اقیانوس متلاطم خشم و میل به حذف یکدیگر، به ساحل آرامش و پذیرش می‌رساند؟

آیا می‌توان در این سرزمین، جایی برای دیگری قائل شد؟

جایی که تفاوت عقیده، نه به معنای اعلان جنگ، بلکه به معنای کنار هم نگه داشتن گره‌های یک قالی باشکوه باشد؟

بزرگ‌ترین بحران امروز ما احتمالا کمبود منابع نیست، بلکه فقر هنر همزیستی است و اینکه چگونه می‌توان «ما» بود، بدون آنکه «من» در آستانه‌ در ورود قربانی شود؟

در این [گعده] به میزبانی فرشاد عادل، و با حضور سهند ایرانمهر، به این پرسش می‌پردازیم که چگونه از میان تیغ‌های قضاوت و تندبادهای نفی، نوری به سوی امید جمعی بیابیم.

آیا وقت آن نرسیده است که «دیگری» را نه به مثابه‌ مانع، که همچون آینه‌ای برای کامل‌تر شدن خودمان ببینیم؟

سلسله[گعده] فلسفه سیاسی ایران

با حضور فرشاد عادل و سهند ایرانمهر

شنبه ۲۴ مرداد 

ساعت ۱۸ تا ۲۰

حضوری در خانه [جیوگی]