گاهی یک واقعه‌ی تاریخی را نه از زبان پادشاهان و رجال، بلکه از نگاه کسی باید شنید که در حاشیه ایستاده؛ کسی که شاهد بوده، اما سهمی در روایت رسمی نداشته است.

نمایش «خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و قتل میرزا تقی‌خان فراهانی» به نویسندگی و کارگردانی علی رفیعی، دقیقاً از همین زاویه آغاز می‌شود؛ روایتی کابوس‌وار که تاریخ را از زیر لایه‌ای از بخار، خون، ترس و سکوت بالا می‌کشد.

داستان از لحظه‌ای شروع می‌شود که سال‌ها از مرگ امیرکبیر گذشته اما تنها کسی که حقیقت را می‌داند، جامه‌دار حمام فین است؛ مردی که هر صبح با صدای پاها و ریزش آب، دوباره به آن روز بازمی‌گردد. اوست که سکوتش را می‌شکند و ما را به درون سه سال آخر زندگی امیر می‌برد، نه برای روایت یک تاریخ خطی، بلکه برای ساختن جهانی از تصویر، رؤیا، خاطره و سایه. جهانی که در آن، شخصیت‌ها بیش از آنکه «فرد» باشند، شمایل‌اند؛ نمادهایی که در طراحی بصری و میزانسن‌های باشکوه رفیعی جان می‌گیرند.

این نمایش با دراماتورژی محمد چرم‌شیر و بازی‌های درخشان سیامک صفری، مهدی سلطانی و مریم سعادت، تماشاگر را درگیر جهانی می‌کند که باید فعالانه آن را بسازد و تکه‌تکه کنار هم بگذارد. تجربه‌ای که هم شورانگیز است و هم خسته‌کننده؛ هم تصویری عظیم پیش چشم می‌گذارد و هم ذهن را درگیر نشانه‌ها و سکوت‌ها می‌کند.

برای گفت‌وگوی این هفته، می‌خواهیم از دل همین تصاویر و پرسش‌ها وارد نمایش شویم:

چرا در این نمایش، روایت مرگ امیرکبیر از زاویه‌ دید یک «جامه‌دار» بیان می‌شود، نه از دل دربار و سیاست؟ این تغییر زاویه چه چیزی را روشن‌تر می‌کند؟

این روایت کابوس‌وار چه چیزهایی را درباره قدرت، خشونت، فراموشی و وجدان جمعی آشکار می‌کند؟

و نمادسازی شخصیت‌ها در این نمایش، تماشاگر امروز را به چه پرسش‌هایی درباره مسئولیت، حقیقت و فراموشی دعوت می‌کند؟

در ادامه جلسات تحلیل فیلم [جیوگی]، این نشست با تسهیلگری سعید هاشم‌زاده برگزار می‌شود.

برای همراهی در گفتگو، لازم است فیلم‌تئاتر را پیش از جلسه ببینید و به دلیل مسائل حقوقی، نسخه‌ رسمی این اجرا تنها از سایت تیوال و به قیمت ۱۰۰ هزار تومان قابل خریداری است؛ لینک تهیه‌ فیلم:

https://www.tiwall.com/p/amirkabir6