تصور کنید فردی اهل دانش و فضل هستید و می‌خواهید در زمان سلطه سلاطین، صاحبان قدرت را نقد کنید و با آیندگان از طریق نقل وقایع صحبت کنید و در عین حال روایت‌گری معتبر باشید؛ چه می‌کنید؟ اگر فقط مدح قدرت بگویید و چاپلوسی کنید، اثرتان ارزشی نخواهد داشت و اگر زیادی به واقعیت پایبند باشید، احتمالاً باید سر خودتان را بر چوبه دار تصور کنید. 

در چنین موقعیتی واقعا چه می‌کنید؟

این سوالی بود که ابوالفضل بیهقی، مورخ عصر غزنویان، با آن روبرو بود. اما او توانست این چالش را پشت سر بگذارد و نتیجه آن شد: تاریخ بیهقی!

تاریخ بیهقی یکی از آثار کلاسیک زبان و ادبیات فارسی است و اهمیتش در این است که هم ادبیات است و هم تاریخ و از ملک‌الشعرای بهار تا بهرام بیضایی و احمد شاملو، همه بر خواندن این اثر تأکید داشتند. اما ما تاریخ بیهقی نمی‌خوانیم که ادیب و مورخ شویم؛ ما تاریخ بیهقی می‌خوانیم تا بفهمیم روابط قدرت چگونه عمل می‌کند و نویسنده چگونه توانسته بین نقد قدرت، تسلط بر ادبیات، تاریخ‌نگاری و توصیف شرایط روز پیوندی مثال‌زدنی برقرار کند. ما تاریخ بیهقی می‌خوانیم تا از تنش‌های دراماتیکی که نویسنده ایجاد می‌کند، امروز را به‌صورت انتقادی دریابیم!

پس ما تاریخ بیهقی نمی‌خوانیم که بفهمیم سلطان محمود غزنوی چه کرد! به ما چه که او چه کرد؟ ما بیهقی می‌خوانیم تا با مردی از دیار خودمان، با نحوه فکر کردنش، نگاهش به قدرت و راه‌حل‌هایی که از طریق ادبیات برای نقد و شرح وقایع پیدا کرد، ارتباط ذهنی برقرار کنیم! با این رویکرد، برای خواندن این متن، به جای یک تاریخ‌دان یا ادیب، سراغ یک دلبسته تئاتر و هنرهای نمایشی رفته‌ایم: یاسین حجازی.

علاوه بر پادکست "نیوفلدر" که یاسین حجازی به آن شهرت دارد، او تالیف «کتاب آه» و «قاف» را نیز در کارنامه خود دارد. انگیزه اصلی او از تدریس تاریخ بیهقی یک چیز است: درام، درام، درام. حجازی با خواندن بیهقی ما را قادر خواهد ساخت تا بین درام زندگی مدرن خود و زندگی مردمان گذشته پل بزنیم و با فهم انتقادی از شرایط گذشته و حال، ذهن‌هایی مسلط‌تر به شرایط داشته باشیم.

شرکت در این دوره پیش‌نیاز خاصی ندارد و مناسب برای همه افراد عادی است.

دقت کنید که این دوره فقط متن‌خوانی نیست؛ علاوه بر فرصتی برای یاد گرفتن مهارت سخنوری، آشنایی و تحلیل درام و فرهنگ ایرانی، جا دارد به بیهقی‌خوانی به عنوان یک کنش سیاسی‌ نیز نگاه شود.